หน่อไม้ (ทรงกลด, นิ้วกลม, และทรงศีล)


เราเป็นคงไม่ชอบท่องเที่ยว หรือเดินทาง ไม่ใช่เพราะเลือดโบฮีเมี่ยนแรงเหมือนน้องอั๊พหรอกนะ แต่สำหรับเรา การเดินทางมันชวนให้นึกถึงการนั่งอยู่ในสนามบินคนเดียว นั่งเครื่องบินคนเดียวเป็นเวลาสิบแปดชั่วโมง (หรือยาวนานกว่านั้น) และที่ร้ายยิ่งกว่า การเดินทางบ่อยครั้งหมายถึงการจากบ้าน จากเพื่อนฝูง จากสิ่งแวดล้อมที่เรารัก และคุ้นเคยไป "ทำงาน" และ "ตกระกำลำบาก" ด้วยเหตุนี้ แม้ว่าจะเป็นทริปสนุกสนาน หรือเพื่อนชวนไปเที่ยวไหน เราก็มักปฏิเสธ เพราะการเดินทางดึงเอาภาพเก่าๆ ที่ไม่ค่อยสวยสดงดงามออกจากสมองเราได้ร่ำไป

หรืออาจจะเป็นดังที่นิ้วกลมบอกก็ได้ เนื่องจากเราเป็นคนยึดติดอดีต ก็เลยชอบบ้าน และสิ่งแวดล้อมอันคุ้ยเคย เพราะสถานที่เหล่านั้นคืออดีต ขณะที่อนาคต คือจุดมุ่งหมายของการเดินทาง หมายถึงสิ่งที่เรายังไม่รู้

ระหว่างที่กำลังอ่าน หน่อไม้ หนังสือร่วมกันเขียนของ 3 ชีวิต 47 ตัวละคร เราก็กำลังเดินทาง เป็นการเดินทางแบบคุ้นเคย จากเมืองที่เรารัก สู่ภาระหน้าที่ และความรับผิดชอบ ไม่ใช่แค่นั้น ต้องบอกว่าเป็น "จุดสุดยอด" ของความรับผิดชอบ สี่เดือนถัดจากนี้ จะเป็นช่วงที่ความยากลำบากตลอดสิบปีที่ผ่านมากลั่นออกเป็นดอกเป็นผล เรียกว่าจะหมู่หรือจ่าก็ดูกันตอนนี้แหละ

กังวลไหม กังวลนะ กังวลมากๆ ด้วย แต่ก็พยายามมองโลกแบบนิ้วกลม คือมองอนาคต สิ่งที่ยังมาไม่ถึงว่าเป็นเรื่องน่าตื่นเต้นแทน ชีวิตเราต้องประกอบไปด้วยความคุ้นเคย และความตื่นเต้นอยู่แล้ว ไว้ผ่านความตื่นเต้นช่วงนี้ให้ได้ก่อน แล้วค่อยขอเวลากอบโกยความคุ้ยเคยในภายหลังจะเป็นไรไป

สืบเนื่องจากเราไม่ค่อยเดินทาง ชั้นหนังสือท่องเที่ยว หรือเดินทางก็เลยเป็นชั้นหนังสือที่เราแวะเวียนมาหยิบอ่านน้อยสุด เชื่อไหมถ้าบอกว่านี่เป็นครั้งแรกที่เราอ่านผลงานของพี่ก้อง น้องเอ๋ น้องอั๊พ อ่านแล้วก็ประทับใจมากๆ กับ หน่อไม้ เล่มนี้ เป็นเครื่องปลอบประโลมชั้นดี สำหรับคนที่ต้องจากบ้านมาไกล น้องเอ๋ครับ วัยพี่มันอาจจะผ่านช่วงชีวิตที่ทำสายตาปิ๊งๆ กับเรื่องความฝันไปแล้ว แต่ตัวหนังสือของน้องก็ช่วยดึงเอาช่วงเวลาดีๆ ความรู้สึกดีๆ บางอย่างกลับคืนมา น้องอั๊พขอให้สมหวังให้สิ่งที่ต้องการนะครับ จะขอเป็นกำลังใจอยู่ห่างๆ (ห่างมากๆ เพราะเราไม่รู้จักกัน) ส่วนพี่ก้อง ขอให้เป็นพี่ที่อบอุ่นของน้องๆ ต่อไปนะครับ

3 comments:

เด็กสร้างบ้านตอนนี้สร้างหนัง said...

โอ้ ในที่สุด เขาก็กลับมาแล้ว
กลับมาในโลกไซเบอร์แห่งนี้

และก็กลับมา หรือกลับไป ยังบ้านหลังที่สองของเรา
ที่ๆเราคิดถึงเป็นเนืองๆ อยากกลับไปบ้าง แต่ยังไม่ถึงเวลา

ยินดีต้อนรับกลับมา

คิดถึงมากนะ

laughable-loves said...

แสดงว่าคุณคือหนึ่งใน 47 คน อิจฉาในช่วงเวลาดีๆ เหล่านั้นจังเลย ไว้ถ้ามีโอกาส กลับเมืองไทยถาวรเมื่อไหร่ จะออกไปทำกิจกรรมแบบนั้นบ้างครับ

เด็กสร้างบ้านตอนนี้สร้างหนัง(จริงๆไม่เคยสร้างบ้าน) said...

47 คนอะไรวะ
ผิดคนแล้ว

ใช่สิ เรามันคนเดิมๆ เป็นแค่ของตาย