เดียวดายกลางสายลม

บินไปเดียวดายกลางสายลมแปรปรวน เพียงทะเลครวญฟังคล้ายเป็นเพลงเศร้า ค่ำคืนนี้ฉันเพลียฉันเหนื่อยฉันหนาว และเหงาเหลือเกิน



ไม่เคยมีใครมีรักแท้จริงใจ จะมองทางใดดูเคว้งคว้างว่างเปล่า ฝ่าลมฝนลำพังมากี่ร้อนหนาว จนล้าสิ้นแรง



ไม่อยากเห็นภาพใดแม้แต่ท้องฟ้า อยากจะพักดวงตาลงชั่วกาล จะไปซุกตัวนอนซ่อนกายในเงาจันทร์ จะหลับฝันไม่ขอตื่นขึ้นมา



คงจะมีเพียงลมหายใจรวยริน เอนกายบนดินยอมรับความแพ้พ่าย ปีกของฉันมันหนักบินต่อไม่ไหว จะขอพักกายชั่วกาล

6 comments:

คนอ่าน said...

คนไม่มีปีก แต่ก็มีสองเท้าให้ก้าวย่างไป

เข้าเน็ตเมื่อไร่ ก็เข้ามาอ่านตลอดค่ะ ชอบ แต่หนังสือบางเล่มหายากนะคะ พอจะมีเล่มไหนที่แปลเป็นไทยบ้างไหมคะเนี่ย ขอเฉพาะแบบอัตถภาวนิยมกับจิตวิทยาก็ดีค่ะ

ีI'm right here เธอก็รู้ said...

เดียวดายอะไรกัน
เราก็อยู่ตรงนี้เนี่ยะ
เนี่ยะๆ

laughable-loves said...

แนวจิตวิทยาคิดว่าคงหาอ่านได้ไม่ยากครับ ส่วนอัตถิภาวนิยม เท่าที่เข้าใจคือสำนักพิมพ์สามัญชนได้พิมพ์ "คือพจนะซาราทุซา" ของนิทเช่ออกมา พร้อมทั้ง "คนนอก" ของกามูด้วยครับ

laughable-loves said...

แล้วก็มี อาชญกรรม และการลงทัณฑ์ ของดอสโตเยฟสกี้ แต่ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าสำนักพิมพ์ไหน น่าจะเป็นหนังสือเก่าที่ต้องตามล่านิดหนึ่ง

ตกต้องตามฤดูกาล said...

ชอบเพลงนี้จริงๆ เลย

คนอ่าน said...

ขอบคุณค่ะ

พอดีอ่านบล็อกไปเรื่อยๆ จนได้รู้จักคนที่มีหนังสือเก่าให้ยืม แถมยังแนะนำร้านหนังสือเก่าให้ค้นหาอ่านด้วย กว่าจะตาม link กลับมาเหนื่อยแทบแย่